ΠΟΛΙΤΙΚΗ

mitsotakiτης Ιωάννας Γρηγοριάδου                                                                        

Α) Η από 21/7/2016 δήλωση

Ο Κυριάκος  Μητσοτάκης σε τοποθέτησή του κατά τη συζήτηση για τον εκλογικό νόμο στις 21/7/2016, απαντώντας στον πρόεδρο της Βουλής Ν. Βούτση είπε: «Σέβομαι και τιμώ τους αγώνες της Αριστεράς κόντρα στον φασισμό και στη δικτατορία. Δεν ήσασταν οι μόνοι που πολεμήσατε.

Λοιπόν, εγώ ήμουνα πολιτικός κρατούμενος  έξι μηνών από τη χούντα και πέρασα τα πρώτα  έξι χρόνια της ζωής μου στην εξορία. Μαθήματα δημοκρατικής ευαισθησίας η παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έφερε τη Δημοκρατία δεν δέχεται. »

======================================================

1)  ΄Ηταν ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης  πολιτικός κρατούμενος ;  

(α) Κρατούμενος είναι το πρόσωπο που παρά τη θέλησή του (νομίμως ή μη) στερείται της προσωπικής του ελευθερίας και κρατείται σε φυλακή ή κρατητήριο. Ετυμολογία: Μετοχή ενεστώτα μέσης φωνής του αρχαίου ρήματος κρατέω -κρατ που σημαίνει : εξουσιάζω, κατέχω. (σελ. 955 και 956 Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη,  Β΄ έκδοση, εκδόσεις Κέντρο λεξικολογίας Ε.Π.Ε, Αθήνα 2002)

Εάν προσθέσουμε και τον επιθετικό προσδιορισμό: «πολιτικός» στο «κρατούμενος»,  ευκόλως συνάγεται πως «πολιτικός κρατούμενος» είναι εκείνο το πρόσωπο το οποίο παρά τη θέλησή του στερείται της προσωπικής του ελευθερίας ΚΑΙ κρατείται σε φυλακή ή κρατητήριο εξαιτίας των πολιτικών του απόψεων ή δράσεων.

(β) Με βάση τα παραπάνω προκύπτει το ερώτημα: σε ποια φυλακή ή σε ποιο κρατητήριο ήταν  ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης  εξαιτίας των πολιτικών του απόψεων ή δράσεων όταν ήταν … 6 μηνών ώστε να αυτοχαρακτηρίζεται «πολιτικός κρατούμενος»;

Η απάντηση είναι σε καμία φυλακή και σε κανένα κρατητήριο.

Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης (γεννηθείς 4/3/1968), όταν ήταν 6 μηνών δηλαδή τον Σεπτέμβριο του 1968, ζούσε στο σπίτι του στην Αθήνα με τη μητέρα και τις τρεις  αδελφές του  σε κατ’ οίκον περιορισμό από τη Χούντα.

Η ιστορία,  εν συντομία, είναι η εξής: στις 2 Αυγούστου 1968 προκηρύχθηκε το πρώτο δημοψήφισμα της χούντας το οποίο και διεξήχθη στις 29 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Το εκλογικό σώμα κλήθηκε να εγκρίνει με «Ναι» ή «Όχι» το σχέδιο Συντάγματος το οποίο είχε νωρίτερα δημοσιοποιηθεί. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με αφορμή την προκήρυξη του δημοψηφίσματος προβαίνει σε δηλώσεις και προτείνει για πρώτη φορά τη  «λύση Καραμανλή»  για την ομαλή μετάβαση στη Δημοκρατία. Με αφορμή αυτές τις δηλώσεις η χούντα αντιδρά εναντίον του και στις 15 Αυγούστου 1968 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διαφεύγει με πλοιάριο από τη Ραφήνα προς το Τσεσμέ της Τουρκίας  και μέσω Κωνσταντινούπολης και Γενεύης, φτάνει στο Παρίσι. Η χούντα, μετά τη διαφυγή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, θέτει υπό κατ’ οίκον περιορισμό την οικογένειά του (για 10 μήνες περίπου) η οποία τελικώς λαμβάνει άδεια εξόδου από την Ελλάδα  και ταξιδεύει τον Ιούνιο του 1969 στο Παρίσι.

(γ) Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον ισχυρισμό του (πως ήταν πολιτικός κρατούμενος σε ηλικία 6 μηνών)  δείχνει είτε να μην γνωρίζει τι είναι ο κατ’ οίκον περιορισμός ταυτίζοντάς τον με την πολιτική  κράτηση, είτε κάνει πως δεν καταλαβαίνει τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων. Ωστόσο, είτε δε γνωρίζει είτε κάνει πως δεν καταλαβαίνει, το γεγονός πως αυτοεντάσσεται στην κατηγορία των πολιτικών κρατουμένων, δηλώνει την πρόθεσή του να ταυτιστεί με εκείνους που στη διάρκεια της χούντας είχαν αντιδικτατορική δράση. Θα έλεγε κανείς : «κάτι είναι κι αυτό».

Κάτι, που άλλα στελέχη της ΝΔ για ευκόλως εννοούμενους λόγους δε θα το έπρατταν ποτέ. Ενδεικτικά αναφέρω τον Μάκη Βορίδη, ο οποίος διορίσθηκε το 1984, Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της Ε.Π.ΕΝ., του κόμματος που είχε ιδρύσει μέσα από τη φυλακή ο έγκλειστος επικεφαλής της Χούντας των Συνταγματαρχών,Γεώργιος Παπαδόπουλος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1990.Επίσης τον Άδωνι Γεωργιάδη, αντιπρόεδρο σήμερα της ΝΔ,  ο οποίος έχει δηλώσει: «στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε ουδείς» (στο 0:23') ή επιλέγει να ασχοληθεί με  την  χούντα  εκθειάζοντας την οικονομία επί των ημερών της: " η οικονομία μας το 1974 ήταν κούκλα)" (από το 1:00΄και μετά)  αλλά επιλέγει να σιωπά για την έλλειψη πολιτικής δημοκρατίας και τις πολιτικές διώξεις στη διάρκεια της επταετίας…

Εάν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας ποια πολιτικά στελέχη και πρόσωπα υπάρχουν εντός της ΝΔ σήμερα,  η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη περί της αυτοένταξής του στο αντιδικτατορικό κίνημα ενόσω ήταν 6 μηνών, ίσως ήταν τελικά μια  δήλωση μη ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα πλην όμως «θαρραλέα», όχι γιατί δεν την σηκώνει η παρούσα πολιτική συγκυρία, αλλά γιατί  μάλλον δεν την σηκώνουν  πολλά από τα σημερινά στελέχη της ΝΔ. Μέσα σε αυτά, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κ. Άδωνις Γεωργιάδης  και ο Συντονιστής Δημόσιας Διοίκησης,  Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της ΝΔ  κ. Μάκης Βορίδης  που ο ίδιος … ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης διόρισε.

(δ) Ας επανέλθουμε όμως στη διαφορά της πολιτικής κράτησης από τον κατ’ οίκον περιορισμό. Ο πολιτικός κρατούμενος υφίσταται την πλήρη απώλεια της ελευθερίας του. Δεν βρίσκεται στο σπίτι του με την οικογένεια του και με περιορισμό στις μετακινήσεις του και στην επικοινωνία του με πρόσωπα αλλά σε ένα κελί με άθλιες συνθήκες όπου συχνά υφίσταται  άγρια βασανιστήρια (από 35:00΄ έως 36:50΄), με ξύλο, φάλλαγα, αυστηρή απομόνωση. εκφοβισμό, ταπείνωση, εικονικές εκτελέσεις, ηλεκτροσόκ με τη συμμετοχή ιατρικού προσωπικού που υπηρετούσε τη χούντα.

Ωστόσο δεν είναι μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος πιστεύει πως ήταν πολιτικός κρατούμενος επί χούντας, όταν ήταν 6 μηνών. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στον γαλλικό τύπο μετά την εγκατάστασή του στο Παρίσι τον Αύγουστο του 1968 ισχυρίζεται: "Ο γιος μου είναι έξι μηνών και μάλλον ο πιο νεαρός πολιτικός  κρατούμενος στον κόσμο." (!).  Επομένως, είναι βαθιά η πεποίθηση εν γένει της οικογένειας Μητσοτάκη πως για  το χρονικό διάστημα που ήταν υπό κατ’ οίκον περιορισμό ήταν ταυτόχρονα και πολιτικοί κρατούμενοι. Πολιτικοί κρατούμενοι λοιπόν (κοντά στον Κυριάκο) και η Ντόρα και η Αλεξάνδρα και η Κατερίνα Μητσοτάκη…στο σπίτι τους, με τα σχολεία τους και με τη μητέρα τους.

Αυτή η εξίσωση θα είχε και λίγο πλάκα εάν επί χούντας δεν είχαν γεννηθεί και δεν είχαν μεγαλώσει για τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, σε φυλακές και σε τόπους εξορίας, παιδιά των οποίων η μητέρα, (επειδή συνελήφθη ενόσω ήταν έγκυος και δεν αφέθηκε ελεύθερη αλλά παρέμεινε στη φυλακή ή στον τόπο εξορίας  ως επικίνδυνη για το καθεστώς των Συνταγματαρχών) τα γέννησε μέσα στις φυλακές και στους τόπους εξορίας. Ή τα μικρά παιδιά που  η μητέρα τους μη έχοντας να τα αφήσει σε κάποιο δικό της άνθρωπο, όταν εκείνη συνελήφθη από τη χούντα τα πήρε μαζί της στη φυλακή ή στον τόπο εξορίας. Και βεβαίως τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν μέσα σε φυλακές  για τα πρώτα χρόνια της ζωή τους. Αυτά τα παιδιά και αυτές οι μάνες τι να σκέφτονται άραγε όταν ακούν τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη να αυτοχαρακτηρίζεται «πολιτικός κρατούμενος»; (από 27:20΄έως 31:00΄)  

Επειδή λοιπόν συνειδητά γίνεται προσπάθεια να εξομοιωθούν όσοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι με εκείνους που ήταν υπό κατ’ οίκον περιορισμό θεωρώ πως δε θα ήταν λάθος να ισχυριστώ πως   ό λ ο ι   οι πολιτικοί κρατούμενοι επί χούντας   ε υ χ α ρ ί σ τ ω ς   θα δέχονταν να είναι υπό κατ’ οίκον περιορισμό και ο υ δ ε ί ς   από εκείνους που  ήταν υπό κατ’ οίκον περιορισμό θα δέχονταν να αλλάξει θέση με έναν πολιτικό  κρατούμενο.

2) Ποια  η έννοια του  «εξόριστου» και τι εξόριστος ήταν ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης

Εξόριστος είναι εκείνος που ζει εκτοπισμένος στην εξορία, που έχει εξοριστεί.

Εξορία είναι:

1. Η εξαναγκαστική, συνήθως εν είδει ποινής, αποπομπή από την  χώρας

2. Ο εκτοπισμός σε συγκεκριμένη και ελεγχόμενη περιοχή μέσα στα όρια της χώρας

3. Η κατάσταση του να ζει κανείς μακριά από την πατρίδα του ως εξόριστος

4. Ο τόπος στον οποίο απομακρύνεται ή εκτοπίζεται κανείς.

Ετυμολογία μτγν. Θηλ. του επιθ. εξόριος «εκτός των συνόρων». (σελ. 632 Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη,  Β΄ έκδοση, εκδόσεις Κέντρο λεξικολογίας Ε.Π.Ε, Αθήνα 2002)

Όσοι στα χρόνια της χούντας διέφυγαν από τη χώρα ή έφυγαν νόμιμα γιατί η παραμονή τους σε αυτή εγκυμονούσε κινδύνους εξαιτίας της αντίθεσής τους με το στρατιωτικό καθεστώς, αποκαλούνταν, και ήταν, αυτοεξόριστοι. (Αυτοεξορία είναι : η εκούσια απομάκρυνση από την πατρίδα για  προσωπικούς ή κοινωνικοπολιτικούς λόγους. (σελ. 318 Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη,  Β΄ έκδοση, εκδόσεις Κέντρο λεξικολογίας Ε.Π.Ε, Αθήνα 2002)

Εξόριστοι λοιπόν στα χρόνια της χούντας ήταν εκείνοι που συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν  «σε συγκεκριμένη και ελεγχόμενη περιοχή μέσα στα όρια της χώρας», επειδή οι πραξικοπηματίες τούς θεωρούσαν επικίνδυνους για το καθεστώς που είχαν εγκαθιδρύσει.

Για αυτό και υπάρχουν μεγάλες και σοβαρές διαφορές στις ζωές των ανθρώπων που είχαν αυτοεξοριστεί και σε εκείνους που είχαν εξοριστεί.

Οι άνθρωποι που είχαν αυτοεξοριστεί δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα αλλά μπορούσαν να μετακινηθούν σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο και να συνεχίσουν τη ζωή  τους από εκεί που την είχαν αφήσει εξαιτίας του χουντικού καθεστώτος. Εν προκειμένω μάλιστα, για την οικογένεια Μητσοτάκη η ζωή στο Παρίσι δεν ήταν και μια λιτή ζωή, όπως αναφέρεται σε άρθρο, δημοσιευμένο στην εφημερίδα "Το Βήμα" στις 25/2/2013 : «Υπάρχει ένα κενό γύρω από τον Μητσοτάκη, το οποίο ο ίδιος δεν το έχει αναπληρώσει» λέει ο κ. Σωμερίτης. «Είναι, για να το πω με τα λόγια της εποχής, το “πόθεν έσχες”. Σε μια βιογραφία του περιγράφει πώς πρωτόφτασε στην Αθήνα πρωτοεκλεγμένος βουλευτής των Φιλελελευθέρων με τρύπιο παντελόνι. Η αλήθεια είναι ότι η Μαρίκα είχε περιουσία. Μια φορά είχα ρωτήσει τον Μητσοτάκη πώς τα βγάζει πέρα στο Παρίσι. Ήταν τεράστια τα έξοδα: δύο διαμερίσματα ενωμένα, το αυτοκίνητο, πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά, η γερμανίδα νταντά, τα πεθερικά του που έμειναν για καιρό, ταξίδια, συνεχώς από την Ελλάδα φιλοξενούμενοι. Μου είπε: “Μα γι’ αυτό πηγαίνω κάθε τόσο στο Λονδίνο. Είμαι δικηγόρος, αυτή είναι η δουλειά μου, και με εμπιστεύονται μεγάλοι καραβοκύρηδες για να κάνω “συμβιβασμούς”».

Οι εξόριστοι όμως δεν μπορούσαν να μετακινηθούν οπουδήποτε, γιατί δεν τους επιτρέπονταν να πάνε πουθενά αλλού, παρεκτός στη «συγκεκριμένη και ελεγχόμενη περιοχή» στην οποία και τους είχαν εξορίσει. Στους τόπους εξορίας δεν υπάρχει άφθονο φαγητό, άνθρωποι που διασκεδάζουν, οικογένειες που συνεχίζουν να ζουν μια οικογενειακή ζωή, ή να συσκέπτονται ελεύθερα και να σχεδιάζουν αντιδικτατορικές δράσεις. Οι εξόριστοι στη Γυάρο (ή Γιούρα) με τα φίδια, τους σκορπιούς και τα τεράστια ποντίκια, παρέμεναν εκεί,  μέχρι  το χουντικό καθεστώς να αποφασίσει εάν θα τους στείλει στο Λακκί ή στο Παρθένι της Λέρου,  ή σε άλλον τόπο εξορίας. Για τέτοια στενότητα χώρου μιλάμε… Στη Γυάρο που ήταν μια φυλακή από μόνη της, εντός της υπήρχε μια ακόμη φυλακή: ειδική πτέρυγα με κελιά, απομονωτήρια με λίγο αέρα και καθόλου φως προκειμένου να τιμωρούνται και να βασανίζονται  περαιτέρω οι εξόριστοι… (από 20:32΄ έως 25:00΄)

Στους τόπους εξορίας υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται τα βασικά, που κοιμούνται είτε σε κελιά, είτε σε αίθουσες ο ένας πλάι στον άλλον, είτε σε σκηνές, πάνω σε βράχια, με αντίξοες καιρικές συνθήκες, που η αξιοπρέπειά τους  προσβάλλεται  και το σώμα τους δεινοπαθεί από κακουχίες ή από βασανιστήρια, που στερούνται την οικογένεια και τα αγαπημένα πρόσωπα, που η επικοινωνία με τα γράμματα ή με τα επιστολικά δελτάρια είναι πάντα λογοκριμένη,  που όταν αρρωσταίνουν δεν υπάρχει ούτε γιατρός ούτε φάρμακα. Οι εξόριστοι έχουν πάντα μια οικογένεια που μένει πίσω, που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα, μια οικογένεια που έχει έναν άντρα εξόριστο, έναν πατέρα εξόριστο, μια μάνα εξόριστη, ένα παιδί εξόριστο και που επειδή μένει στην Ελλάδα των Συνταγματαρχών η ζωή ούτε για αυτούς είναι εύκολη και ας μην είναι στην εξορία… (από 26:35΄έως 33:10΄)  (από 8:45΄έως 11:08΄)

Ακολούθως, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και η οικογένειά του ήταν αυτοεξόριστοι  και όχι εξόριστοι. Η  αυτοεξορία τους έλαβε χώρα στο Παρίσι και ουδεμία σχέση είχε με τις συνθήκες των  εξόριστων  στους τόπους εξορίας στην Ελλάδα επί χούντας.

Αυτός δεν είναι λόγος για να αισθάνονται άσχημα. Νομίζω πως πολλοί από τους εξόριστους θα επέλεγαν να είναι σε κάποια άλλη χώρα πέραν της Ελλάδας τα χρόνια εκείνα συνεχίζοντας τη ζωή τους και αναπτύσσοντας ελεύθερα  αντιδικτατορική δράση. Ωστόσο άλλη ήταν η ζωή των εξόριστων και άλλη των αυτοεξόριστων. Και επίσης είναι και λίγο ντροπή να προσποιούνται οι «αυτοεξόριστοι του Παρισιού» πως δεν καταλαβαίνουν τάχα και τη διαφορά. Είναι ντροπή απέναντι σε όλους εκείνους που έμειναν πίσω στην Ελλάδα και εξορίστηκαν, σε εκείνους που αγωνίστηκαν εντός της χώρας με κίνδυνο της ζωής τους, σε εκείνους που τελικά την έχασαν στον αγώνα τους αυτό, σε εκείνους που βασανίστηκαν  και έμειναν στο κορμί τους και στην ψυχή τους τραύματα που δεν επουλώθηκαν ποτέ, σε εκείνους που διώχθηκαν, σε εκείνους που σύρθηκαν σε δίκες για την αντιδικτατορική τους δράση και καταδικάστηκαν σε φυλακές και εξορίες.

3) Τέλος τη Δημοκρατία στη χώρα δεν την έφερε μέσα στη βαλίτσα του ο (αυτοεξόριστος επίσης) Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, όταν και ήρθε αφού είχε πέσει η χούντα.

Η Δημοκρατία στη χώρα έφτασε μετά την προδοσία της Κύπρου που είχε σχεδιάσει και εκτελέσει η χούντα του Ιωαννίδη στις 15 Ιουλίου 1974 με την απόπειρα πραξικοπήματος  και την ανατροπή του Αρχιεπισκόπου  Μακαρίου, που οδηγεί στην εισβολή τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στις 20 Ιουλίου 1974 και τέλος στη διχοτόμηση της Κύπρου που συνεχίζεται έως σήμερα.

Οι παραπάνω εξελίξεις στην Κύπρο έχουν φέρει πανικό στους πραξικοπηματίες και στην τότε χουντική στρατιωτική ηγεσία. Πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στις 23 Ιουλίου 1974 το πρωί  υπό του Φαίδωνα Γκιζίκη (διορισμένου προέδρου της «Δημοκρατίας»  της χούντας του Ιωαννίδη),  με τους : Γρηγόριο Μπονάνο  (των Ενόπλων Δυνάμεων) και των τριών αρχηγών των όπλων: Ανδρέα Γαλατσάνο (του Στρατού), Πέτρο Αραπάκη (του Πολεμικού Ναυτικού), Αλέξανδρο Παπανικολάου (της Αεροπορίας) στην οποία και αποφασίσθηκε να ανατεθεί η διακυβέρνηση της χώρας στην πολιτική ηγεσία, ( αφού αυτοί ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν…)

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, στις 23 Ιουλίου 1974, πραγματοποιήθηκε εκ νέου μια ακόμη σύσκεψη  με τους προαναφερθέντες (Φαίδωνα Γκιζίκη, Γρηγόριο Μπονάνο, Ανδρέα Γαλατσάνο, Πέτρο Αραπάκη, Αλέξανδρο Παπανικολάου)  στην οποία όμως αυτή τη φορά προσκλήθηκαν και οι πολιτικοί: Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Γεώργιος Μαύρος, Στέφανος Στεφανόπουλος, Γεώργιος-Αθανασιάδης Νόβας, Σπύρος Μαρκεζίνης, Πέτρος Γαρουφαλιάς, Ευάγγελος Αβέρωφ- Τοσίτσας και Ξενοφών Ζολώτας. Στη σύσκεψη αυτή  αρχικά αποφασίστηκε να ανατεθεί ο σχηματισμός κυβέρνησης στους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Γεώργιο Μαύρο, όμως  στη συνέχεια αυτό άλλαξε και τελικώς εκείνος που εκλήθη για να αναλάβει την πρωθυπουργία από τον Φαίδωνα Γκιζίκη  ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και όχι ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Υπάρχει διχογνωμία εάν αυτό άλλαξε μετά από πρόταση του αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού Πέτρου Αραπάκη ή του πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ- Τοσίτσα.

Έτσι, το βράδυ στις 24 Ιουλίου 1974,ο (επίσης αυτοεξόριστος στο Παρίσι) Κωνσταντίνος Καραμανλής φτάνει στην Αθήνα με το προσωπικό αεροπλάνο του τότε Γάλλου προέδρου Ζισκάρ Ντ’ Εστέν.

Μόνο που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είχε φύγει από την Ελλάδα ως αυτοεξόριστος εξαιτίας της χούντας αλλά είχε φύγει νωρίτερα στις 9 Δεκεμβρίου 1963,  μετά την εκλογική νίκη της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου (στις 3/11/1963), νίκη που προφανώς δεν μπόρεσε να αντέξει. Ωστόσο χρησιμοποίησε τον όρο «αυτοεξόριστος» μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα (4 χρόνια μετά που έφυγε δηλαδή) ίσως για να εγγραφεί στο βιογραφικό του ως παρακαταθήκη και τιμητική περγαμηνή.

Έτσι ήρθε ή έφεραν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη χώρα. Με κοινή απόφαση του διορισμένου από τη χούντα του Ιωαννίδη προέδρου της «Δημοκρατίας» Φαίδωνα Γκιζίκη, ο οποίος και παρέμεινε στη θέση αυτή έως και τον Δεκέμβριο του 1974, και της διορισμένης στρατιωτικής ηγεσίας της χούντας Ιωαννίδη αλλά και 8 πολιτικών προσώπων της εποχής εκείνης, κυρίως από τον χώρο της συντηρητικής παράταξης αλλά και από πρώην βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου οι οποίοι ωστόσο δεν παρέμειναν πιστοί στον Γεώργιο Παπανδρέου την περίοδο των Ιουλιανών το 1965 (Γεώργιος-Αθανασιάδης Νόβας, Στέφανος Στεφανόπουλος και Πέτρος Γαρουφαλιάς)

Σε ό,τι δε αφορά τη ρήση πως τη Δημοκρατία την «έφερε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στη χώρα», αυτή είναι μια άλλη ιστορία που χρήζει άλλου κειμένου. Το κύριο πάντως είναι πως η Δημοκρατία στη χώρα δεν επήλθε στιγμιαία και δια παντός, ούτε και από έναν άνθρωπο. Ο εκδημοκρατισμός της χώρας  ήταν ένας δρόμος μακρύς και η εμβάθυνση της Δημοκρατίας σε μια σειρά τομείς ζητούμενο ακόμη και σήμερα. Επιπλέον στην Ιστορία όταν η Δημοκρατία επιστρέφει σε έναν τόπο, που προηγουμένως βασίλευε η ανελευθερία, ο φόβος και οι διώξεις, αυτό ποτέ δεν έγινε χάριν ενός ανθρώπου, όπως προσπάθησε, εν προκειμένω με την παρούσα δήλωσή του, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης να μας πείσει  και όπως και η ΝΔ προσπαθεί χρόνια να μας πείσει για ευνόητους λόγους.

======================================================

Β) Η από 22/7/2016 (διορθωτική) δήλωση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη

Την επόμενη μέρα, στις 22/7/2016, μετά  και τα ειρωνικά σχόλια που δέχθηκε εξαιτίας  της  από 21/7/2016 τοποθέτησής του στη Βουλή, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης  ανάρτησε  στην προσωπική του σελίδα στο fb την κάτωθι δήλωση:

«Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για τη χθεσινή μου δήλωση στη Βουλή. Σε όσους αποφάσισαν χωρίς γνώση ή χωρίς σεβασμό να χλευάσουν την οικογένειά μου, απαντώ ευθέως. Ο πατέρας μου συνελήφθη και φυλακίστηκε από στρατιωτικούς την πρώτη νύχτα του πραξικοπήματος. Όταν γεννήθηκα, η χούντα δεν άφηνε τη μητέρα μου να βγει από το σπίτι της. Γι αυτό και δεν δέχομαι τους εύκολους αφορισμούς και τη διαστρέβλωση της αλήθειας.»

Η  γραπτή αυτή δήλωση γίνεται εύκολα αντιληπτό πως είναι διορθωτική τής από 21/7/2016 προφορικής του  δήλωσης στη Βουλή γιατί:

  • δεν αναφέρεται στον εαυτό του πια ως «πολέμιο» της χούντας,
  • δεν επαναλαμβάνει, και ευτυχώς, τα περί «πολιτικού κρατουμένου σε ηλικία 6 μηνών» και
  • μεταθέτει τη συζήτηση από το πρόσωπό του στον πατέρα του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και στη μητέρα του Μαρίκα Μητσοτάκη.

======================================================

Ας δούμε τώρα τα πραγματικά δεδομένα που αφορούν τα ισχυριζόμενα της δεύτερης δήλωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

1) 21/4/1967: Σύλληψη και κράτηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για διάστημα 16 ημερών και αμέσως μετά κατ’ οίκον περιορισμός για 6 μήνες

Στις 21 Απριλίου του 1967  η χούντα συλλαμβάνει και φυλακίζει χωρίς καμία κατηγορία χιλιάδες πολίτες σε ολόκληρη τη χώρα. Οι συλλήψεις είναι προληπτικές χωρίς καμία απαγγελία κατηγορίας εναντίον τους,  γιατί η χούντα τούς θεωρεί ως επικίνδυνους για το καθεστώς που θέλει να εγκαθιδρύσει. (από 2:10΄έως 9:30΄)

Στην Αθήνα γεμίζει ο Ιππόδρομος, (από 9:30΄έως 12:24΄) το Στάδιο Καραϊσκάκη και το Γήπεδο της ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια  από την πρώτη ημέρα με χιλιάδες συλληφθέντες πολίτες, κυρίως προερχόμενων από την αριστερά. (από 46:46΄έως 51:27΄)

Στις 26 Απριλίου 1967 αρχίζει η μεταγωγή σε άγνωστο προορισμό. (από 12:25΄έως 16:10΄). Όσοι είναι αριστεροί ή επικίνδυνοι για το καθεστώς, η χούντα τούς  στέλνει στη Γυάρο αλλά και σε άλλους τόπους εξορίας ή σε φυλακές ανά την Ελλάδα. (από 22:00΄ έως 23:09΄)

Πολιτικούς, κυρίως πέραν της αριστεράς, μετά τη σύλληψή τους το βράδυ του πραξικοπήματος τούς πηγαίνουν στο Κέντρο Τεθωρακισμένων στοΓουδή. Μέσα σε αυτούς είναι και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Την επόμενη μέρα, στις 22 Απριλίου, διαμετακομίστηκε στο εξοχικό ξενοδοχείο "Πικέρμι"  στη Ραφήνα μαζί με άλλους πολιτικούς, όπου και κρατείται για 15 μέρες. (από 15:29΄ έως 19:10΄)

Στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό για 6 μήνες μέχρι τον Δεκέμβριο του 1967, οπότε και δίνεται αμνηστία σε όλους πλην των αριστερών εξόριστων και φυλακισθέντων και όσων με πράξεις τους μετά το πραξικόπημα έδρασαν εναντίον της χούντας.

Η ιστορία είναι ως εξής: Στις23 Δεκεμβρίου 1967, σε μια προσπάθεια δήθεν φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και ο Στυλιανός Παττακός παρέλαβαν το σχέδιο του νέου Συντάγματος από τον πρόεδρο της αρμόδιας επιτροπής Χαρίλαο Μητρέλια. Στις δηλώσεις που ακολούθησαν ο Παπαδόπουλος υποσχέθηκε την «έγκρισιν φιλελευθέρου, δημοκρατικού Συντάγματος μέσω δημοψηφίσματος», θέτοντας απώτατο χρονικό όριο για το τελευταίο την 15η Σεπτεμβρίου του 1968. Για να ενισχύσει δε το προσωπείο της «φιλελευθεροποίησης» ανακοίνωσε την αμνήστευση της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, συμπληρώνοντας: «Θα παραμείνουν υπό διοικητικήν εκτόπισιν μόνον οι εγκληματίαι κομμουνισταί του παρελθόντος και οι εγκληματίαι δυναμιτισταί μετά την 21ην Απριλίου. Άπαντες οι υπόλοιποι, από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι και του τελευταίου Έλληνος, θα αφεθούν ελεύθεροι να αρχίσουν την μετάνοιάν των προ του γενομένου Θεανθρώπου!».

(Στην ανακοίνωση γίνεται ιδιαίτερη μνεία στον Ανδρέα Παπανδρέου γιατί θεωρούνταν υπεύθυνος της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, αλλά και γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και άλλους πολιτικούς πέραν της Αριστεράς, μετά τη σύλληψή του στις 21 Απριλίου 1967  και τη μεταφορά του στο Κέντρο Τεθωρακισμένων στο Γουδή και αμέσως μετά στις 22 Απριλίου την 15νθήμερη κράτησή του στο  εξοχικό ξενοδοχείο «Πικέρμι» στη Ραφήνα, η χούντα δεν του επιβάλλει κατ’ οίκον περιορισμό (όπως στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και άλλους πολιτικούς) αλλά τον θεωρεί επικινδυνότερο και τον οδηγεί στις φυλακές Αβέρωφ όπου και κρατείται σε απόλυτη απομόνωση μέχρι και τις 23 Δεκεμβρίου 1967 οπότε και δίνεται η αμνηστία από τη χούντα, που περιλαμβάνει και αυτόν.)

2) Όταν γεννήθηκε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, στις 4/3/1968,  δεν υπήρχε κατ’ οίκον περιορισμός, αυτός υπήρξε για την οικογένεια  Μητσοτάκη  π ρ ι ν  γεννηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και για το διάστημα από τον Μάιο έως τον Δεκέμβριο του 1967, όπως αναφέρω παραπάνω.

Μ ε τ ά  τη γέννησή του Κυριάκου Μητσοτάκη  υπήρξε εκ νέου κατ’ οίκον περιορισμός για την Μαρίκα Μητσοτάκη και τα παιδιά της (εξαιτίας της διαφυγής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο Παρίσι τον Δεκαπενταύγουστο του 1968) ο οποίος διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1968  έως τον Ιούνιο του 1969, οπότε και με νόμιμο τρόπο, αφού έλαβαν άδεια εξόδου από τη χώρα,  ταξίδεψαν στο Παρίσι όπου και έμειναν έως  την κατάρρευση της χούντας, όπως παραπάνω αναλυτικά ανέφερα.

======================================================

Γ) Γιατί ασχολούμαστε με τις  συγκεκριμένες δηλώσεις του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη;

Γιατί είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και γιατί όταν αναφέρεται σε περιόδους τόσο δύσκολες για τη χώρα και χρησιμοποιεί όρους όπως «πολιτικός κρατούμενος» και «εξόριστος», οφείλει να γνωρίζει για ποιο θέμα μιλά και επίσης οφείλει να γνωρίζει πως η χρονική απομάκρυνση από τα γεγονότα εκείνα δεν ισοδυναμεί με λήθη για τους γνωρίζοντες. 

Γιατί προκαλεί αρνητική εντύπωση η στάση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης  να επικαλεστεί  (στη διορθωτική δεύτερη δήλωσή του)  τις 16 ημέρες κράτησης του πατέρα του ή τον κατ’ οίκον περιορισμό της οικογένειάς του προκειμένου να διεκδικήσει μερίδιο αντιδικτατορικής δράσης (!) ενόσω μάλιστα δεν μπορούσε και να την έχει, αφού για να έχεις αντιδικτατορική δράση πρέπει προηγουμένως να είσαι σε ηλικία που σου επιτρέπει συνειδητά να την επιλέγεις. Το κοντά στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα δεν ισχύει για την αντιδικτατορική δράση.

Με όλα τα παραπάνω δεν επιθυμώ να  υποτιμήσω εκείνους που στη διάρκεια της χούντας δεν εξορίστηκαν αλλά αυτοεξορίστηκαν, εκείνους που δεν ήταν πολιτικοί κρατούμενοι αλλά ήταν υπό κατ’ οίκον περιορισμό, εκείνους που ανέπτυξαν μια αντιδικτατορική δράση αλλά όχι σε τέτοιο σημείο που να διακινδυνεύει η ζωή τους ή οι συνθήκες που την περιέβαλλαν.  

Παρ’ όλα αυτά είναι επιβεβλημένο να γνωρίζουμε πως υπήρχαν και οι μεν υπήρχαν και οι δε. Υπήρχαν δηλαδή εκείνοι που δεν λογάριασαν να αναμετρηθούν με τις δύσκολες συγκυρίες της εποχής τους, μη λογαριάζοντας τον εαυτό τους και μη προετοιμάζοντας τον για τον καιρό που η Δημοκρατία θα επανερχόταν και υπήρχαν και εκείνοι που είτε δε μίλησαν από φόβο είτε μίλησαν μετριοπαθώς και σε «λελογισμένα πλαίσια», μη διακινδυνεύοντας πολλά και ουσιώδη από την κανονικότητα της ζωής τους και ταυτόχρονα είχαν το βλέμμα τους στραμμένο στον πολιτικό τους ρόλο μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Και αυτή η διαχωριστική γραμμή, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν χωρίζει στη μέση τους πολίτες της χώρας μας την περίοδο της χούντας. Μάλλον ήταν λιγότεροι εκείνοι που αντιστάθηκαν και εκείνοι που διακινδύνευσαν. Επιπλέον, αν και στο μεγαλύτερο κομμάτι τους ήταν άνθρωποι που ανήκαν στην Αριστερά  δεν ήταν μόνο αυτοί. Και ευτυχώς. Υπήρξαν και δημοκράτες και συντηρητικοί και  κεντρώοι πολίτες που αντιστάθηκαν και που δήλωσαν την αντίθεσή τους στο στρατιωτικό πραξικόπημα και στο καθεστώς που εγκαθίδρυσε η χούντα αλλά και μετείχαν σε πράξεις που ήταν εναντίον του καθεστώτος των Συνταγματαρχών.

 Και αυτό είναι προς τιμήν τους.

Άρθρα στην κατηγορία Πολιτική